Dilshana kavungal
(BA multimedia 4th semester)
താജ്മഹൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സ്നേഹസ്മാരകങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ഉത്തർപ്രദേശ് സംസ്ഥാനത്തിലെ ആഗ്രയിൽ യമുനാ നദിയുടെ തീരത്താണ് ഈ അത്ഭുത സ്മാരകം നിലകൊള്ളുന്നത്. താജ്മഹൽ ഒരു കൊട്ടാരമോ രാജധാനിയോ അല്ല; അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച, സ്നേഹവും വേദനയും ഒരുമിച്ച് പാകപ്പെട്ട ഒരു കഥയാണ്. മുഗൾ ചക്രവർത്തിയായ ഷാജഹാൻ തന്റെ പ്രിയഭാര്യ മുംതാസ് മഹലിനോടുള്ള അതിരുകളില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയായി ഈ സ്മാരകം പണിതതാണ് താജ്മഹൽ. മുംതാസ് മഹൽ ഷാജഹാന്റെ മൂന്നാമത്തെ ഭാര്യയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവളും വിശ്വസ്തയുമായിരുന്നു. അവർക്ക് 14 മക്കളുണ്ടായിരുന്നു. 1631-ൽ, 14-ാമത്തെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കുമ്പോൾ മുംതാസ് മഹൽ മരണപ്പെടുകയായിരുന്നു. ആ വേർപാട് ഷാജഹാനെ ആഴത്തിൽ തകർത്തു. പറയപ്പെടുന്നത്, മുംതാസ് മഹലിന്റെ മരണശേഷം ഷാജഹാൻ പല ദിവസങ്ങളോളം രാജസഭയിൽ പോലും വരാതെയും ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നുവെന്നാണ്.
മുംതാസ് മഹൽ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഷാജഹാനോട് രണ്ട് വാഗ്ദാനങ്ങൾ ചോദിച്ചുവെന്ന് ചരിത്രം പറയുന്നു. ഒന്നാമത്, തന്റെ ഓർമ്മ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു സ്മാരകം പണിയണം. രണ്ടാമത്, തന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കരുത്. ഈ വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഷാജഹാൻ പാലിച്ചു. തന്റെ പ്രിയഭാര്യയ്ക്ക് വേണ്ടി ലോകം ഇന്നും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്ന ഒരു സ്മാരകം പണിയാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ 1632-ൽ താജ്മഹലിന്റെ നിർമ്മാണം ആരംഭിച്ചു. ഏകദേശം 22 വർഷങ്ങളെടുത്താണ് ഈ മഹാസ്മാരകം പൂർണമായത്. ഇന്ത്യയിലെയും വിദേശങ്ങളിലെയും ആയിരക്കണക്കിന് കരകൗശല വിദഗ്ധരും ശില്പികളും ഈ നിർമ്മാണത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. വെളുത്ത മക്കരമാർബിൾ രാജസ്ഥാനിലെ മക്രാനയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്നു. അത്രയേറെ സൂക്ഷ്മതയോടെയും കൃത്യതയോടെയും ഈ മാർബിൾ കല്ലുകൾ ചേർത്തതാണ് ഇന്നും താജ്മഹൽ പ്രകാശത്തോടെ നിലകൊള്ളാൻ കാരണം.
താജ്മഹലിന്റെ രൂപകൽപ്പന തന്നെ ഒരു സന്ദേശമാണ്. മുകളിലേക്ക് ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്ന വലിയ ഗുംബരം ആകാശത്തെ സ്പർശിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. നാലു മൂലകളിലും നിലകൊള്ളുന്ന മിനാരങ്ങൾ ചെറുതായി പുറത്തേക്ക് ചായുന്ന രീതിയിലാണ് നിർമ്മിച്ചത്. ഭൂകമ്പം ഉണ്ടായാൽ മിനാരങ്ങൾ മുഖ്യകെട്ടിടത്തിലേക്ക് വീഴാതിരിക്കാനാണ് ഈ രൂപകൽപ്പന. അകത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന കല്ലുകളിൽ കൊത്തിയഴിച്ച ഖുറാൻ വചനങ്ങൾ, പുഷ്പ രൂപങ്ങൾ, വിലയേറിയ രത്നങ്ങൾ എന്നിവ എല്ലാം അത്യന്തം മനോഹരമാണ്. അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രത്യേകത ഇതാണ്: സൂര്യോദയ സമയത്ത് താജ്മഹൽ ഇളം പിങ്ക് നിറത്തിൽ തോന്നും, ഉച്ചക്ക് വെളുത്ത നിറത്തിൽ തിളങ്ങും, ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ വെള്ളിത്തിളക്കത്തോടെ നിലകൊള്ളും. പ്രകൃതിയോടൊപ്പം നിറം മാറുന്ന ഈ സ്മാരകം സ്നേഹത്തിന്റെ വിവിധ വികാരങ്ങളെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.
താജ്മഹലിന്റെ ഉള്ളിൽ മുംതാസ് മഹലിന്റെയും ഷാജഹാന്റെയും ശവകുടീരങ്ങൾ കാണാം. എന്നാൽ അവ യഥാർത്ഥ കബറുകൾ അല്ല; യഥാർത്ഥ ശവകുടീരങ്ങൾ അതിന് താഴെയുള്ള അടിയന്തര മുറിയിലാണ്. ഷാജഹാൻ ആദ്യം താജ്മഹലിന്റെ മറുവശത്ത്, കറുത്ത മാർബിളിൽ മറ്റൊരു താജ്മഹൽ പണിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചു എന്നും പറയപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനായ ഔറംഗസേബ് ഷാജഹാനെ അധികാരത്തിൽ നിന്ന് നീക്കി ആഗ്ര കോട്ടയിൽ തടവിലാക്കി. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങൾ ഷാജഹാൻ ആ കോട്ടയിൽ നിന്ന് യമുന നദിക്കരയിലൂടെ താജ്മഹലിനെ നോക്കി കഴിച്ചു. തന്റെ പ്രിയയുടെ സ്മാരകം ദൂരത്ത് നിന്ന് മാത്രം കാണേണ്ടി വന്ന ആ രാജാവിന്റെ അവസ്ഥ തന്നെ താജ്മഹലിന്റെ ദുഃഖഭരിതമായ ഭാഗമാണ്. 1666-ൽ ഷാജഹാൻ മരണപ്പെട്ട ശേഷം അദ്ദേഹത്തെ മുംതാസ് മഹലിന്റെ സമീപത്താണ് അടക്കം ചെയ്തത്.
ഇന്ന് താജ്മഹൽ ഇന്ത്യയുടെ അഭിമാനവും ലോക പൈതൃക സ്മാരകവുമാണ്. പ്രണയത്തിന്റെ ശക്തി, വാഗ്ദാനത്തിന്റെ മൂല്യം, മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങൾ എല്ലാം ഒന്നിച്ചുകൂടുന്ന സ്ഥലമാണ് താജ്മഹൽ. ആയുധങ്ങളാലോ യുദ്ധങ്ങളാലോ അല്ല, സ്നേഹത്താലാണ് ഈ സ്മാരകം ചരിത്രത്തിൽ ഇടം നേടിയത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നും ലോകത്തിന്റെ ഏത് ഭാഗത്തുനിന്ന് വന്നാലും ആളുകൾ താജ്മഹലിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നിശ്ശബ്ദരാകുന്നത്. താജ്മഹൽ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്—സ്നേഹം സത്യമായാൽ അത് കാലത്തെ പോലും അതിജീവിക്കും.
